//-KhOfPlakhem-++AMAT'6

 

 

 

ปิดเทอม เราถือว่าเป็นเวลาทองเลยล่ะ  ไม่ต้องคิดเรื่องเรียนให้หนักสมอง(ยกเว้นคนที่เรียนพิเศษ) 

เพราะฉะนั้นก็เลยมีเวลาคิดเรื่องเบ็ดเตล็ดอย่างอื่น  ได้ทำงานอดิเรกที่อยากทำ

 

ตอนนี้เราก็เลยเขียนบล๊อก  ถ่ายรูป ลงรูป ทำโลโม่โฮม(เห่อไง)  และก็วางแผนการท่องเที่ยว ฯลฯ

 

เราไม่อยากจะให้เวลามันผ่านไปเปล่าๆปลี้ๆ  ต่อให้ไม่ไปเรียนพิเศษแบบคนอื่นเขา ก็ขอมีผลงานสะสมไว้ก่อนเปิดเทอมซักหน่อย  ให้ปลื้มเล่นๆ

ส่วนhi5 เราว่ามันเงียบๆยังไงชอบกล

ก็เลยเปิดน้อยลงแล้ว  จากเดิมที่เห่อเปิดตลอดทั้งวัน

 

ตอนนี้เอาแต่ส่องหาราคาฟิล์ม..  อยากได้แบบเป็นแพ็คละสิบม้วนอ่ะ  จะได้ไม่ต้องออกไปซื้อบ่อยๆ  มันเกร็งเวลาต้องเข้าร้านล้างรูป- -"

 

มีเรื่องหนึ่งที่เราเซงกับการอัพสเปสมาก

มันชอบกระตุกเวลาพิมพ์อ่ะ  ขัดใจๆ

 

--------------------------------

ไปดูผลงานเราได้ที่

LOMOHOME  เน้นเก็บภาพไว้เฉยๆเพราะงั้นมันไม่ค่อยมีความเจริญตาเท่าไหร่(ตกแต่งไม่เป็นอ่ะ)

ขอบคุณ

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 เปิดตัวซะเป็นทางการ  แต่จริงๆไม่ได้เว่ออย่างนั้นหรอก

 

 

มาโปรโมทบล็อกอีกตามเคย - -

ตอนนี้บล็อกเราที่ http://soraris.wordpress.com

ก็ยังมีการอัพเดตอยู่เรื่อยๆ  ตามปกติ

แต่ที่เพิ่มเติมมาคือ มีการนำเสนอเรื่องสั้นของผู้เขียน ที่ขื่อ ไอ้หมี  และงานศิลปะสุดสวยเจ๋งของศิลปินชื่อ UNO ด้วย

นอกจากนี้ มีภาพถ่ายจากlomo  ที่เราถ่ายเก็บๆเอาไว้ มันก็ไม่ได้เลิศเลอ แต่เป็นหนทางนำเสอทางหนึ่ง  สำหรับใครที่อยากชม

 

ก็อัพสลับๆกันใส่ไป แล้วแต่ความพึงพอใจในแต่ละวัน

ถ้าใครว่างๆไม่มีอะไรทำ  ก็เข้าไปชมได้

 

ส่วนเรื่องการคอมเม้น  ไม่ต้องซีเรียส  เพราะเราเข้าใจว่ามันเวิร์ดเพรสมันเออเร่อบ่อย

แต่ข้อดีของการคอมเม้นก็คือ  ทำให้ผู้ผลิตผลงาน และผู้อ่านได้สื่อสารกันโดยตรง  จะได้ปรับตัวกันง่านขึ้น เข้าใจกันมากขึ้น

และเป็นกำลังใจสำคัญ ให้คนทำตั้งหน้าตั้งตาทำต่อไป!!

 

สุดท้าย  ขอบคุณผู้อ่านทุกท่าน ที่กรุณาสละเวลาอันมีค่ายิ่งของคนเมือง

 

 

 

 

  http://soraris.wordpress.com 

 

 

ขอให้เนิร์ดจงเจริญ

 

 

โดนเวลาลบไป : Oct 4, 2007 4:13 AM (hi5) เคยมั้ย… ที่ได้รู้จักกับใครคนหนึ่ง เกิดความผูกพันในระยะเวลาสั้นๆ ซึ่งเป็นความสัมพันธ์ที่สำคัญมากสำหรับเรา ..และก็เผลอคิดไปเองว่าสำคัญสำหรับเขาเช่นกัน   เวลาผ่านไปเนิ่นนาน   รู้ความจริงหลายอย่าง ทำใจยอมรับได้ เข้าใจสถานะตัวเองดี เราก็ “รักษาระยะห่าง..ให้ไกลเข้าไว้” …. แต่แบบนี้มันไม่มากไปหน่อยเหรอ อย่างน้อยก็คนรู้จักกัน เคยไว้ใจ เคยสนิท เคยคิดถึง เคยโทรหากัน จะลืมกันไปบ้าง ไม่เป็นไร   แล้วนี่มัน—- อะไรกัน เหมือนกำลังผลักไสเราให้ไปห่างๆจากชีวิต === ทั้งๆที่ความจริงก็ห่างกันเกินไปแล้ว ====   และเราก็คิดว่าเราไม่ได้ทำผิดอะไร   http://soraris.wordpress.com/